Święty Tarsycjusz żył w III wieku w Rzymie, za panowania cesarza Decjusza. Swoją posługę pełnił w czasach papieża Stefana I. Był jednym z chrześcijan żyjących w okresie prześladowań Kościoła, kiedy wyznawanie wiary w Chrystusa często wymagało wielkiej odwagi i gotowości do poświęcenia życia.
Był młodym chrześcijaninem i wykonywał zadania akolity, czyli osoby pomagającej kapłanom podczas liturgii i troszczącej się o wspólnotę wiernych. Z wielką gorliwością służył Chrystusowi i Kościołowi. Szczególną troską otaczał Eucharystię, którą uważał za największy skarb powierzony chrześcijanom.
W czasach prześladowań chrześcijanie uwięzieni za wiarę nie zawsze mogli uczestniczyć we Mszy Świętej ani przyjmować Komunii Świętej. Tarsycjusz z wielką odwagą zanosił Eucharystię swoim braciom i siostrom przebywającym w więzieniach, narażając własne życie dla Chrystusa i swoich współwyznawców.
Podczas jednej z takich misji został napadnięty przez pogańskich rówieśników. Według tradycji chcieli oni zobaczyć, co niesie przy sobie młody chrześcijanin. Tarsycjusz nie chciał wydać ani zbezcześcić Najświętszego Sakramentu, dlatego został dotkliwie pobity. Z opresji uratował go rzymski żołnierz, który również był chrześcijaninem. Mimo udzielonej pomocy Tarsycjusz zmarł w wyniku odniesionych obrażeń, oddając swoje życie w obronie Eucharystii.
Po śmierci został pochowany na cmentarzu św. Kaliksta w Rzymie. Papież Damazy I, żyjący w IV wieku, umieścił na jego grobie napis upamiętniający młodego męczennika, który zginął, broniąc Najświętszego Sakramentu. Jego relikwie znajdują się obecnie w bazylice św. Dominika w Neapolu oraz w salezjańskim kolegium w Rzymie.
Święty Tarsycjusz jest patronem ministrantów, posługujących przy ołtarzu oraz osób szczególnie związanych z Eucharystią. Jego przykład przypomina, że służba Bogu wymaga odwagi, wierności i miłości do Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie.
Liturgiczne wspomnienie św. Tarsycjusza obchodzone jest 15 sierpnia lub 21 listopada – w zależności od kalendarza liturgicznego.
