Święty Stanisław Kostka urodził się w 1550 roku w Rostkowie na Mazowszu. Był Polakiem. Jego rodzicami byli Jan i Małgorzata Kostkowie. W rodzinie wychowywał się z trzema braćmi i dwiema siostrami. Pochodził z rodziny szlacheckiej, która dbała o wychowanie dzieci w wierze oraz zapewniła im staranne wykształcenie.
Pierwszą zagraniczną szkołą, do której uczęszczał, było kolegium w Wiedniu. Razem z nim uczył się tam jego brat Paweł. Stanisław wyróżniał się pilnością, skromnością i głęboką pobożnością. Chętnie uczestniczył we Mszy Świętej i poświęcał wiele czasu modlitwie. Podczas pobytu w Wiedniu ciężko zachorował. W czasie choroby objawiła mu się św. Barbara, a anioł przyniósł mu Komunię Świętą. Następnie doznał widzenia Najświętszej Maryi Panny, która położyła na jego ramionach Dzieciątko Jezus i poleciła mu wstąpić do zakonu jezuitów.
Ponieważ przełożeni jezuitów w Wiedniu obawiali się sprzeciwu jego rodziny, nie mogli przyjąć go do zakonu. Aby spełnić swoje powołanie, Stanisław Kostka pieszo uciekł z Wiednia i udał się do Rzymu. Podczas tej długiej wędrówki przebył ponad tysiąc kilometrów. Gdy miał 17 lat, złożył śluby zakonne. Jego życiową dewizą były słowa: „Do wyższych rzeczy jestem stworzony i dla nich winienem żyć”. Był pierwszym błogosławionym jezuitą w historii Kościoła oraz patronem Polski i Litwy.
W zakonie szybko zyskał opinię człowieka gorliwej modlitwy, pokory i posłuszeństwa. Mimo młodego wieku dawał współbraciom przykład radosnego i wiernego wypełniania codziennych obowiązków.
Stanisław Kostka zmarł w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, 15 sierpnia 1568 roku w Rzymie, mając niespełna 18 lat. Przed śmiercią przyjął sakrament pokuty i pojednania, namaszczenia chorych oraz Eucharystię.
Stanisław Kostka został beatyfikowany przez papieża Pawła V, a kanonizowany przez papieża Benedykta XIII. Jest patronem Polski i Litwy, a także dzieci i młodzieży, zwłaszcza uczącej się. Jego liturgiczne święto obchodzone jest 18 września.
Święty Stanisław Kostka należy do grona patronów ministrantów. Jego życie pokazuje, że odwaga w podążaniu za głosem Boga oraz wytrwałość w dążeniu do świętości są ważniejsze niż wygoda czy uznanie innych ludzi.
